Winter is coming

Bezinningsdienst L.R. Chapel (23-2-2018)

Koffie en muffins

Muziek: Coldplay – Clocks

Welkom en thema

‘Winter is coming’ is het zinnetje waarmee in de serie Game of Thrones wordt aangeduid dat er een grote crisis aan gaat komen, een oorlog tussen kwaad en goed. Zo leven we in de christelijke traditie in 40 dagen ‘vastentijd’ of ‘lijdenstijd’ toe naar Goede Vrijdag en Pasen, waar het ook precies om die climax gaat. Vandaag staan we erbij stil dat het leven inderdaad niet altijd over rozen gaat, maar lijden er altijd bij komt. Hoe ga je daarmee om? Hoe kom je er doorheen? Ben je ertoe gedoemd? Die vraag klinkt door in Lost van Anouk.

Theme-song Anouk – Lost

Bijbelverhaal Evangelie van Mattheus 20:17-28

‘Jezus was op weg naar Jeruzalem. Toen hij met de twaalf leerlingen alleen was, zei hij: ‘We zijn op weg naar Jeruzalem. Daar zal de Mensenzoon uitgeleverd worden aan de priesters en de wetsleraren. Zij zullen besluiten dat hij gedood moet worden. Ze zullen hem uitleveren aan de ongelovigen. Die zullen hem bespotten, en hem met de zweep slaan. Daarna zullen ze hem aan het kruis hangen. Maar drie dagen later zal hij opstaan uit de dood.’

Toen kwam de moeder van Jakobus en Johannes bij Jezus, samen met haar twee zonen. Ze knielde voor Jezus en zei: ‘Mag ik u iets vragen?’ Jezus vroeg: ‘Wat wilt u vragen?’ Ze zei tegen hem: ‘Als u straks koning wordt, mogen mijn zonen dan naast u zitten? De één rechts en de ander links?’ Jezus gaf antwoord aan Jakobus en Johannes. Hij zei: ‘Jullie weten niet wat je vraagt! Ik zal zwaar moeten lijden. Kunnen jullie dat soms ook?’ Ze zeiden: ‘Ja, dat kunnen we.’ Toen zei Jezus tegen hen: ‘Inderdaad, jullie zullen net als ik zwaar lijden. Maar ik bepaal niet wie er straks naast mij mogen zitten. Dat bepaalt mijn Vader.’

De andere leerlingen hoorden wat Jakobus en Johannes gezegd hadden. Ze werden kwaad op de twee broers. Jezus riep de leerlingen bij elkaar en zei: ‘Jullie weten hoe het gaat in de wereld. Koningen heersen over hun volk. En mensen met macht spelen de baas over anderen. Maar zo mag het bij jullie niet gaan. Als je de belangrijkste wilt zijn, moet je anderen dienen. Als je de voornaamste wilt zijn, moet je anderen dienen zoals een slaaf doet. Zo is het ook met de Mensenzoon. Ik ben niet gekomen om over mensen te heersen. Ik ben er juist om mensen te dienen. Ik zal mijn leven geven om veel mensen te redden.’

Muziek Johny Cash – Hurt

Juist als je aan de grond zit, kun je overnieuw beginnen. Lijden brengt terug tot de essentie, zuivert.

Mijmering Winter is Coming

Jezus gaat lijden en sterven, zegt hij. En dat gaan we allemaal. Dat is een ervaringsgegeven: voor niemand van ons loopt het leven altijd op rolletjes. Soms hele perioden wel, maar dan plotseling kan er sprake zijn van ziekte, van crisis. Al krijgt de één meer op zijn bordje dan een ander, dat wel. Zeker wij als Nederlanders mogen over ‘lijden’ niet echt klagen als we het vergelijken met het harde leven van Afghanen bijvoorbeeld. En sterven, tja, sterven doen we ook allemaal. Een leven zonder lijden en dood bestaat dus niet.

De vraag is dan: hoe ga je met dat feit om? De leerlingen van Jezus, zeker hier in dit verhaal Jakobus en Johannes, zien het lijden als een nare bijkomstigheid, waar ze zo snel mogelijk doorheen willen om te gaan regeren samen met Jezus over een nieuwe wereld. Ze schakelen hun moeder in om alvast hun plekken te reserveren. Regeren is vooruitzien. Herkenbaar: we zijn liever gelukkig, welvarend en gezond, en als dat even niet zo is, proberen we hard er zo snel mogelijk uit te komen. We proberen lijden te minimaliseren.

Je zou dat ons instinct kunnen noemen, onze natuurlijke neiging om te overleven. Zo gaat het om je heen in de wereld. Zo wijst Jezus naar de koningen en mensen met macht. De struggle for life en survival of the fittest bepalen niet alleen het dierenrijk, maar ook de menselijke samenleving. Maar is dat het beste waar wij toe in staat zijn? Of is er een betere manier, een menselijkere manier?

Jezus wijst zijn leerlingen de weg van het ‘dienen’, het bewust kiezen voor de minst aantrekkelijke route, de route van lijden. Zo kiest Jezus ook zijn eigen weg naar Jeruzalem, waarvan hij blijkbaar al voorvoelt dat het zijn leven gaat kosten, dat hij gaat eindigen aan een kruis.

Waarom zou je die route dan gaan? Dat weten wij als militairen – als het goed is – wel. Hoewel wij natuurlijk liefst allemaal veilig en heel weer terug willen naar Nederland, besef je dat je in ‘dienst’ zit. Dat je dient voor de internationale rechtsorde, voor vrede en veiligheid. En dat dat eventueel je leven zou kunnen kosten. Dat blijft de uiterste consequentie van militair-zijn. In feite zit je dan op dezelfde lijn als Jezus door te stellen dat er blijkbaar hogere waarden, belangrijkere zaken zijn dan je eigen overleven en gezondheid. Blijkbaar zijn dienen, kameraadschap, vrede, vrijheid, recht of liefde het waard deze weg te gaan. We zijn er als mensen denk ik voor gemaakt – door God – om deze hoge weg van zorg voor een ander te gaan en niet de weg van onze instincten die ons eerst aan onszelf laten denken.

Al is het wel opvallend dat Jezus zélf deze weg wil gaan, maar die niet oplegt aan zijn volgelingen. Hij probeert Jakobus en Johannes er eerst bijna vanaf te houden. ‘Jullie weten niet wat je vraagt! Ik zal zwaar moeten lijden. Kunnen jullie dat soms ook?’ Zelf gaat Jezus deze weg naar zijn kruisiging en dood willens en wetens, omdat Hij gelooft dat hierdoor de wereld gered zal worden. Maar Hij verwacht niet automatisch van ons dat ook wij die diepe weg willen en kunnen gaan. Je kunt nooit van een ander verwachten, laat staan iemand verplichten, dat hij voor jou gaat lijden. Als dienen immers verplicht wordt, dan wordt het slavenwerk. Het gaat om vrijwillige dienstbaarheid, van binnen uit. Dat heeft het een waarde die bevrijdend is. Zo doet Jezus het zelf en zo wordt de wereld gered. Want als dit mogelijk is, dan is alles mogelijk!

De uitdaging van Jezus is om het lijden in je leven niet als nare bijkomstigheid te zien, maar als kans om werkelijk mens te zijn voor anderen. Je kunt dat nooit een ander opleggen, maar wel zelf beleven. Een persoonlijk voorbeeld: mijn vader kreeg enkele jaren geleden een hersenbloeding en een paar weken waren we met mijn familie op de intensive care tussen hoop en vrees. Achteraf zijn dat toch niet de slechtste momenten geweest: het samen zijn, het elkaar steunen, voor elkaar bidden, het maakt dat je intens beleeft hoeveel je van elkaar houdt, hoezeer je elkaar nodig hebt, en hoeveel kracht en moed je op dat soort momenten ook ontvangt om vol te houden. Natuurlijk was het vreselijk, maar het was ook ongelooflijk waardevol. Dat beleefde ikzelf als iets heiligs, als iets van God.

Een leven zonder lijden bestaat niet. Helaas. De vraag is hoe jij er dan mee om gaat.

Muziek Jon Foreman – The Cure for Pain

Lijden blijft lijden en wordt geen lolletje. Daar moet je niet voor weglopen of van wegkijken. Laat het er maar zijn. Dat is de beste ‘cure for pain’.

Kaarsjes

Muziek: J.S. Bach – Erbarme Dich (Uit: Mattheus Passion)

We steken kaarsjes aan als gebaar van menselijkheid in lijden, van zorg, van liefde, van hoop, van gebed. Ik geloof dat God dat ziet en er het Zijne mee doet.

Gebed – Onze Vader

Uitsmijter André Hazes – Liefde, Leven, Geven

In dit nummer komt prachtig uit dat je je niet hoeft te laten leiden door je natuurlijke neiging, maar de keuze hebt om een andere weg te gaan. ‘Het moet toch kunnen, zo te leven met elkaar.’

Zegen

Laten Gods vrede en de rust van dit moment je lang bij mogen blijven.

 

Advertenties

Beveiligd: Nieuwsbrief (7)

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Demaskieren

Zondag heb ik de kerkdienst van mijn Duitse collega overgenomen en voor het eerst in het Duits gepreekt! Dat ging zo:

Gottesdienst im Haus Benedikt (11 feb ’18)

Vorspiel

Begrüßung
‘Jesus versammelte die Zwölf um sich und sagte zu ihnen: Wir gehen jetzt nach Jerusalem hinauf; dort wird sich alles erfüllen, was bei den Propheten über den Menschensohn steht.‘ (Lukas 18,31)

Es ist gut, dass Sie hier sind. Herzlich Willkommen zum Gottesdienst am ersten Sonntag der Passionszeit. Mit Jesus gehen wir die kommende sieben Wochen auf zum Karfreitag und Ostern.

Wir feiern diesen Gottesdienst in Namen Gottes des Vaters und des Sohnes und des Heiligen Geistes. Amen

Lied: 170:1-3
Couplet 1: Deutsch‚Lobe den Herren, dan mächtigen König der Ehren‘
Couplet 2: Nederlands‚Lof zij de Heer, Hij omringt met zijn liefde uw leven’
Couplet 3: English‚Praise to the Lord, who uniquely and splendidly made you’

Psalm 31
Bei dir, HERR, such ich Zuflucht!
Enttäusche mich nicht, zu keiner Zeit!
Rette mich, du bist doch gerecht!
Hab ein offenes Ohr für mich!
Befreie mich, so schnell es geht!
Sei für mich ein Fels, ein Versteck!
Sei für mich ein befestigtes Haus,
in das ich mich retten kann!
Ja, du bist mein Fels und meine Festung!
Dafür stehst du mit deinem Namen ein.
Zeige mir den Weg und führe mich!
Lass mich dem Fangnetz entkommen,
das man heimlich für mich ausgelegt hat.
Denn du bist es, der mich beschützt.
In deine Hand lege ich mein Leben.
Gewiss wirst du mich befreien, HERR.
Du bist doch ein treuer Gott.
Hass erfüllte mich gegen Menschen,
die sich an Nichtigkeiten klammern.
Ich aber vertraute auf den HERRN.
Jetzt kann ich jubeln und fröhlich sein,
weil ich deine Güte erfahren habe:
Du hast gesehen, wie sehr ich leide,
und erkannt, in welcher Not ich bin.
Du hast mich dem Feind nicht überlassen.
Du hast mich auf weites Feld gestellt,
wo ich mich frei bewegen kann.
In deiner Hand liegt meine Zukunft.
Rette mich aus der Gewalt meiner Feinde
Und lass mich meinen Verfolgern entkommen!

Ehre sei dem Vater und dem Sohn und dem Heiligen Geist wie im Anfang so auch jetzt und alle Zeit und in Ewigkeit. Amen

Gebet

Lesung: Gospel of Mark 8,31-38 (ENG)
Our Hungarian colleague, Oszvald, will read for us from the Gospel of Mark.

Glaubensbekenntnis

Chor: Ich lobe meinen Gott von ganzen Herzen

Predigt über Amos 5,21-24(*vertaling zie onder)
Predigttekste heute Morgen ist Amos 5:21-24. I read it in English, but it’s on your paper also in German:

‘I hate, I despise your festivals, and I take no delight in your solemn assemblies. Even though you offer me your burnt offerings and grain offerings, I will not accept them; and the offerings of well-being of your fatted animals I will not look upon. Take away from me the noise of your songs; I will not listen to the melody of your harps. But let justice roll down like waters, and righteousness like an ever-flowing stream.’

Liebe Brüder und Schwester,

Nun, wir können hier Schluss machen. Wir bekommen es von Amos heute Morgen schwer zu dauern. Seinen Worten nach geht es bei der Religion nicht darum, zu opfern und zu singen. Religion geht es nicht um die Liturgie in Tempeln und Kirchen. Gott hasst das sogar. Was machen wir hier den noch?
Es tut nicht weh, wenn wir uns von Zeit zu Zeit diese Frage stellen: Warum bin ich heute Morgen zu diesem Gottesdienst gekommen? Was suche ich hier?
Amos beobachtet zu seiner Zeit, in der Mitte des 8. Jahrhunderts v. Chr., dass das Volk Israel selbstgefällig geworden ist. Die Elite lebt in Reichtum und Frieden. Und sie danken Gott dafür mit ihren Opfern im Tempel. Für sie ist Gott jemand, der sie mit dem versorgt, was sie brauchen.
Solange du Gott mit deinen Opfern und Liedern als Freund empfindest, kannst du auf seinen Schutz und Segen zählen.
Das ist immer eine Gefahr, auch heute noch. Dass wir mit unseren Gebeten und Wünschen zu Gott kommen, damit er unseren Interessen dienen kann. Gott für uns. Gott mit uns. Wir sind Gottes Volk, also kann uns nichts passieren.
Natürlich ist unser Gott ein Gott, der tröstet, ein Gott, der sich kümmert, ein Gott, auf den Sie sich verlassen können. Aber das ist die halbe Geschichte …

Amos ist ein Prophet. Zumindest, am Anfang dieses Buches wird gesagt, dass sein Beruf tatsächlich Hirte ist. Er ist Bauer. Er hatte keine theologische Ausbildung. Er stammt nicht aus einer Priester- oder Königsfamilie. Er ist ein Außenseiter. Und vielleicht könnte er deshalb die Dinge so scharf sehen. Auf jeden Fall wird er auch von Gott berufen und inspiriert das Volk und besonders die Elite im Namen Gottes zu warnen und zu entlarven.
Ein Prophet in der Bibel ist nicht so sehr jemand, der die Zukunft vorhersagt, sondern jemand, der es wagt, die Wahrheit zu sagen. Die Wahrheit hinter der schönen Erscheinung des Lebens in Städten und Palästen. Hinter den frommen Gesichtern, dem Glanz und der Pracht, sieht Amos grobe Verstöße gegen Gesetze, Korruption, Dekadenz, eine große Kluft zwischen Arm und Reich.
Amos wagt es, etwas dazu zu sagen… Ja, das solltest du wagen! In unserem militärischen Kontext wissen wir nur zu gut, wie schwierig es ist, ein Whistleblower zu sein, Missbrauch aufzudecken.
Wir sehen es auch hier in Afghanistan, wie schwierig es ist, nicht teil zu nehmen an Missbräuchen und Korruption oder sie auch nur zu kritisieren, weil sie die Gesellschaft als Ganzes betreffen.
Oft ist die Reaktion "töte den Boten". So geschah es im Alten Testament mit vielen Propheten. Und so auch mit Jesus, lesen wir in Markus 8, wo Jesus von seinen unmittelbar bevorstehenden Leiden spricht: ‘der Menschensohn müsse vieles erleiden und von den Ältesten, den Hohenpriestern und den Schriftgelehrten verworfen werden; er werde getötet…’.

Demaskieren, das macht Amos. Er bestimmt dann das Volk Israel – aber auch Sie und mich heute – auf die Frage: Ist das Äußere Ihres Lebens mit dem Inneren gleich?
Im Text von heute ist ein Kontrast sehr stark gemalt: Gott hasst die Feste. Gott verabscheut die Feiern. Im obigen Abschnitt malt Amos, dass man in der täglichen Praxis seiner Zeit Menschen hasst, die das Gesetz aufrechterhalten wollen. Es ist nicht so sehr, dass Gott die Opfer wirklich nicht will, es ist vielmehr die Heuchelei, die Er verachtet.
Auf sehr eindringliche Weise betont Amos, dass es keine Kluft zwischen Lernen und Leben geben darf. Zwischen frommen Kirchenbesuch am Sonntag, aber am Montag belästigen wir Kollegen, klatschen, stehen auf deinem Streifen, arbeiten mit den Ellenbogen, haben kein Wort von Freundlichkeit, vertuschen die eigenen Fehler. Von außen kann es so schön sein, Gott sieht es. Und Gott findet etwas darüber.
Religion kann nicht zu etwas Unbestimmtem werden, es geht um das ganze Leben, um dich und mich. Und wenn dir das nicht auffällt, hör auf damit, sagt Amos.

Das sind harte Texte. Konfrontierend auch. Aber in Vers 24 kann man schmecken, worum es geht: "sondern das Recht ströme wie Wasser, die Gerechtigkeit wie ein nie versiegender Bach ". Hier hören wir Amos Hintergrund als Bauer im trockenen Nahen Osten. Sein Land und seine Schafe können nicht ohne Wasser leben, so wie eine Gesellschaft nicht ohne Recht und Gerechtigkeit auskommen kann.
Die Bilder, die er hier verwendet, sind sehr stark. Auf Hebräisch kann man schmecken, dass das Wasser wie ein Wasserfall herunterrollt. Und dieser fließende Strom muss an die Wadis in Israel denken. Die meisten Bäche trocknen dort in der Trockenzeit aus. Nur ein paar Ströme, die von Quellen gespeist werden, bleiben weiter fließen. So sollte es mit dem Recht sein. Sehr bodenständig geht es um den Rechtsstaat, das Rechtssystem. Aber auch Gerechtigkeit oder Ehrlichkeit zwischenmenschlich. Das ist wichtig. Wenn das nicht funktioniert, wird alles sterben.
Und darum kümmert sich Gott. Gottes Leidenschaft und Engagement, seine Barmherzigkeit gegenüber den Menschen, die Opfer davon sind, geht dieser Text durch. Und anscheinend kann Gott nicht alles von oben aus dem Himmel selbst arrangieren. Er will dich und mich darin einbeziehen.

Gott erhält uns mit diesem Text, mit dem Evangelium Jesu Christi, den Spiegel vor. Entlarvt zu sein, das ist nicht angenehm. Das ruft Widerstand hervor. Zu Amos Zeit, zu Jesu Zeit, zu unserer Zeit. Die Wochen der Leidenszeit erfordern daher viel von uns. Sie können Ihre Augen leicht vor den dunklen Seiten unseres Lebens, unserer Welt schließen. Aber ich ermutige Sie Jesus mit offenen Augen auf dem Weg zum Kreuz zu folgen. Wo er durch unseren Sünden und für unsere Sünden geopfert wurde.
Was Amos in seiner Zeit nur teilweise gelungen ist, ist Jesus vollständig gelungen. Alle Masken fallen in der Nähe des Kreuzes Christi. Dort offenbart Gott Seine Liebe in vollen Zügen, unsere Heuchelei ist tot… Lass es in deinem eigenen Leben so sein, dass du dich bloßstellen lässt. Dass du dich vor niemandem verstecken musst, nicht einmal vor Gott. Und dann feiern Sie weiter die Gottesdienste, opfern Sie Ihre Opfer und Gebete, hier und wo immer Sie sind.
Der Gott der Hoffnung erfülle uns mit aller Freude und mit allem Frieden im Glauben, damit ihr reich werdet an Hoffnung in der Kraft des Heiligen Geistes. Amen.

Lied mit Chor: Rock my soul

Fürbitten + Stille + Vater Unser

Lied 179
Couplet 1: Deutsch‚Nun danket alle Gott‘
2: Nederlands‚Die eeuwig rijke God‘
3: English‚All praise and thanks to God’

Abkündigungen

Segen
Der HERR segne dich und behüte dich;
der HERR lasse sein Angesicht leuchten über dir und sei dir gnädig;
der HERR erhebe sein Angesicht über dich und gebe dir Frieden. Amen

Chor: Meine Zeit steht in deinem Händen

Kirchenkaffee

VERTALING PREEK
Preek over Amos 5:21-24

Geliefde broeders en zusters,

Nou, wij kunnen wel opbreken hier. Amos geeft ons er goed van langs vanmorgen. Volgens hem gaat godsdienst niet over het brengen van offers en het zingen van liederen. Godsdienst gaat niet om de liturgie in tempels en kerken. Dat haat God zelfs. Wat doen we hier dan nog?
Het kan geen kwaad als we die vraag onszelf af en toe stellen: Waarom ben ik hier vanmorgen eigenlijk naar deze kerkdienst gekomen? Wat heb ik hier te zoeken?
Amos neemt waar in zijn tijd, midden 8e eeuw voor Christus, dat het volk Israel zelfvoldaan is geworden. De elite leeft in weelde en vrede. En ze danken God ervoor met hun offers in de tempel. Voor hen is God iemand die hen voorziet met wat ze nodig hebben. Zolang je God maar te vriend houdt met je offers en liederen, kun je rekenen op zijn bescherming en zegen.
Dat is altijd een gevaar, ook vandaag de dag nog. Dat wij met onze gebeden en wensen bij God komen, zodat Hij onze belangen kan dienen. God voor ons. Wij zijn Gods volk, dus ons kan niets gebeuren.
Natuurlijk is onze God een God die troost, een God die zorgt, een God op wie je kunt rekenen. Maar dat is de helft van het verhaal…

Amos is een profeet. Tenminste, aan het begin van dit boekje wordt verteld dat zijn beroep eigenlijk schaapherder is. Hij heeft geen theologische opleiding gehad. Hij is niet afkomstig uit een priesterlijke of Koninklijke familie. Hij is een outsider. En misschien ziet hij de zaken daarom misschien wel zo scherp. In ieder geval is Hij ook door God geroepen en geïnspireerd om namens God het volk, en in het bijzonder de elite, te waarschuwen en te ontmaskeren.
Een profeet is in de bijbel niet zozeer iemand die de toekomst voorspelt, maar iemand die de waarheid durft te vertellen. De waarheid achter de schone schijn van het leven in de steden en paleizen. Achter de vrome gezichten, pracht en praal, van zijn dagen ziet Amos grove schending van het recht, corruptie, decadentie, een enorme kloof tussen arm en rijk.
Amos durft daar wat van te zeggen. Ja, dat moet je maar durven! In onze militaire context zijn we daar maar als te bekend mee hoe lastig het is om klokkenluider te zijn, om misstanden aan de kaak te stellen. We zien het ook om ons heen hier in Afghanistan hoe lastig het is je ontrekken of zelfs maar kritiek te hebben op misstanden en corruptie die de hele samenleving doortrekken. Niet zelden is de reactie ‘kill the messenger’. Zo gebeurde het in Oude Testament ook met veel profeten. En zo weet ook Jezus, lazen we in Markus 8, waar Jezus spreekt over zijn aanstaande lijden: ‘der Menschensohn müsse vieles erleiden und von den Ältesten, den Hohenpriestern und den Schriftgelehrten verworfen werden; er werde getötet…’

Ontmaskeren, dat is wat Amos doet. Hij bepaalt het volk Israel toen, maar ook jou en mij vandaag, bij de vraag: Klopt de buitenkant van je leven met de binnenkant?
In de tekst van vandaag wordt heel sterk een contrast geschilderd: God haat de feesten. God verafschuwt de samenkomsten. In het gedeelte hiervoor schildert Amos namelijk dat in de praktijk van alledag men de mensen die het recht willen handhaven haten. Het is niet zozeer dat God werkelijk de offers niet wil, het is veel meer de schijnheiligheid die Hij verafschuwt.
Op hele heftige wijze benadrukt Amos hiermee dat er geen kloof mag zijn tussen leer en leven. Tussen vroom ter kerke gaan op zondag, maar op maandag weer je collega’s dwars zitten, roddelen, op je strepen staan, met je ellebogen werken, geen vriendelijkheid woord over hebben, eigen fouten verdoezelen. Van de buitenkant kan het nog zo mooi zijn, God ziet het wel. En God vindt daar iets van. Godsdienst mag niet iets zweverigs worden, het gaat over het hele leven, over jou en mij. En als dat niet merkbaar is, stop er dan maar mee, zegt Amos.

Dat zijn pittige teksten. Confronterend ook. Maar in vers 24 proef je waar het allemaal om gaat: ‘sondern das Recht ströme wie Wasser, die Gerechtigkeit wie ein nie versiegender Bach’. Hier horen we Amos’ achtergrond als boer in het droge Midden-Oosten in doorklinken. Zijn land en zijn schapen kunnen niet zonder water, zoals een samenleving niet zonder recht en gerechtigheid kan. De beelden die hij hier gebruikt zijn heel sterk. In het hebreeuws proef je dat het water neer rolt als een waterval. En die stromende beek, daarbij moet je denken aan de wadi’s in Israel. De meeste beekjes drogen daar op in het droge seizoen. Alleen enkele stromen die door bronnen gevoed worden, die blijven stromen. Zo moet het met het recht zijn. Heel down to earth gaat het om de rechtsstaat, het juridisch systeem. Maar ook de gerechtigheid of eerlijkheid, gewoon intermenselijk. Dat is essentieel. Als dat niet werkt, gaat alles dood. En daarom bekommert God zich. Gods passie en betrokkenheid, zijn ontferming over de mensen die daarvan de dupe zijn, dat doortrekt deze tekst. En God kan dat blijkbaar niet allemaal van bovenaf uit de hemel zelf regelen. Daarbij wil Hij jou en mij inschakelen.

God strijkt ons met deze tekst, ja met het evangelie van Jezus Christus, tegen de haren in. Ontmaskerd worden, dat is niet fijn. Dat roept weerstand op. In Amos’ tijd, in Jezus’ tijd, in onze tijd. De weken van de lijdenstijd vragen daarom veel van ons. Je kunt gemakkelijk je ogen dicht doen voor de donkere kanten van ons leven, van onze wereld. Maar wij volgen Jezus op zijn weg naar het kruis met open ogen. Waar hij geslachtofferd werd door onze zonden en voor onze zonden. Wat Amos in zijn tijd maar deels gelukt is, is Jezus volkomen gelukt. Bij het kruis van Christus vallen alle maskers af. Daar openbaart God ten volle Zijn liefde, daar loopt onze schijnheiligheid dood. Laat het zo ook in je eigen leven zo zijn, dat je je laat ontmaskeren. Dat je je voor niemand, ook voor God niet, hoeft te verstoppen. En blijf dan gerust zo de kerkdiensten vieren, je offers en gebeden brengen, hier en waar je ook bent.

Dit bericht kan informatie bevatten die niet voor u is bestemd. Indien u niet de geadresseerde bent of dit bericht abusievelijk aan u is toegezonden, wordt u verzocht dat aan de afzender te melden en het bericht te verwijderen. De Staat aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade, van welke aard ook, die verband houdt met risico’s verbonden aan het elektronisch verzenden van berichten.

This message may contain information that is not intended for you. If you are not the addressee or if this message was sent to you by mistake, you are requested to inform the sender and delete the message. The State accepts no liability for damage of any kind resulting from the risks inherent in the electronic transmission of messages.

Discipline


Liturgie bezinningsdienst 9-2-‘18

Koffie en muffins
Muziek: Bill Fay – Never Ending Happening

Welkom en thema
Wil je daadwerkelijk een goed mens zijn, tot in de puntjes? Per definitie toch onhaalbare kaart, denk je misschien… En is het niet lekker ook wel eens te schipperen? Dat duiveltje en engeltje op de schouder herkennen we allemaal wel: naar welk stemmetje luister je? Is het werkelijk mogelijk jezelf, je werk, onze missie te verbeteren met absolute discipline. Of is het verspilde energie en kun je beter compromissen sluiten… Daar gaat het vanmorgen over, en die tweestrijd klinkt ook door in Make Me Pure van Robbie Williams.

Theme-song Robbie Williams – Make Me Pure

Bijbelverhaal Evangelie van Markus 10:17-22
Doen wat goed is, dat is een hele prestatie. Daarover gaat het Bijbelverhaal van vandaag uit het evangelie van Markus. Over iemand die bij Jezus komt en vraagt naar de beste regels om zich aan te houden:
‘Toen ze verdergingen, kwam er iemand op Jezus af. Hij knielde voor Jezus en vroeg: ‘Goede meester, hoe kan ik het eeuwige leven krijgen?’ Jezus zei tegen hem: ‘Je noemt mij goed, maar waarom? Alleen God is goed, verder niemand. En je weet toch welke regels er in de wet staan? Je mag niemand vermoorden. Je mag niet vreemdgaan. Je mag niet stelen. Je mag niet liegen. En je moet eerlijk zijn en respect hebben voor je vader en je moeder.’ Toen zei de man: ‘Meester, ik houd me aan al die regels. Al mijn hele leven.’ Jezus keek vol liefde naar de man. Hij zei: ‘Er is nog één ding dat je moet doen. Ga naar huis, verkoop alles wat je hebt en geef het geld aan de armen. Dan ligt er in de hemel een grote beloning voor je klaar. Als je alles weggegeven hebt, kun je terugkomen en met mij meegaan.’ Toen de man dat hoorde, werd hij somber. Hij liep teleurgesteld weg. Want hij was erg rijk.’

Muziek Josh Garrels – Zion & Babylon
Ja rijk worden, dat willen we allemaal, maar ben je dan echt rijk, als afstand doen van rijkdom, geld en goed verdraait lastig is?

Mijmering Discipline
Als er al zoiets is als een hemel en een eeuwig leven – ik denk van wel natuurlijk – dan willen we daar allemaal wel naar toe. Niet zo’n gekke vraag dus van deze zeer gelovige man die bij Jezus komt met de relevante vraag: hoe kom ik daar? Hoe krijg ik dat eeuwige leven? You have to live by the book. Je netjes aan alle regeltjes houden. Dat is wat deze vent denkt, en dat is wat wij denken: Wil je het in het leven goed doen, dan moet je je immers gedisciplineerd kunnen gedragen. Hard werken. Goed zijn voor de mensen om je heen. Gezond leven en die vette hap laten staan. Jezelf af en toe wegcijferen. En er staan als het moet.

En dat is niet zo’n gekke gedachte: Jezus beaamt dat in zekere zin door te verwijzen naar de wet, de beroemde Tien Geboden. Maar het gesprek krijgt een andere wending als deze vent claimt dat hij dat allemaal al netjes en vanaf zijn jeugd gehouden heeft. Waren jij en ik maar zulke lieverdjes. En toch voel je hier al dat er iets wringt. Want iemand die met droge ogen beweert eigenlijk al perfect te zijn… Dat voelt niet lekker. Dat is ongeloofwaardig en arrogant. De meest gedisciplineerde mensen zijn dan ook meestal niet de meest aardige mensen. Van die mensen bij wie alles altijd spik en span is, met een teflonlaagje, waar elk smetje van af glijdt.

Discipline heeft voor ons op die manier een beetje een negatieve, beperkende, lastige klank. Maar dan kijken we niet ver genoeg. Discipline heeft alles te maken met het woord ‘discipel’ dat in de Bijbel gebruikt wordt voor de volgelingen en leerlingen van Jezus. Het Latijnse werkwoord discere ligt daaraan ten grondslag, dat ‘leren’ of ‘onderwezen worden’ betekent. Met andere woorden: discipline heeft niet zoveel te maken met je houden aan bepaalde regels, maar veel meer met het vermogen en de bereidheid werkelijk te willen leren. En dat ontbreekt bij deze rijke man, die eigenlijk veels tevreden is met zijn eigen comfortabele bubbel. Hij zocht bij Jezus eigenlijk alleen bevestiging van zichzelf en zijn eigen goedheid.

Hier staat dus veel meer op het spel dan dat Jezus rijkdom afkeurt of zo. Nee, het is geen discussie over rijkdom: Of dat Jezus van ons vraagt om álle regels te houden én alles wat we hebben weg te doen. Het is zijn bedoeling niet de lat voor ons allemaal hier¯ te leggen! Wel: Ben je bereid om dat zelfvoldane leventje met je eigen zekerheden achter te laten en met mij mee te gaan? Vraagt Jezus hem. Denk je, geloof je, dat er werkelijk nog wat voor jou te halen valt, nog wat te leren valt in het leven. Denk je dat er iemand is die jou nog wat te vertellen heeft. Of weet je allemaal zelf al wel precies hoe het zit?

Als gelovige denk ik natuurlijk dat er God is, die ons wat dat betreft altijd nieuwe inzichten en perspectieven kan bieden. Wat dat betreft is die school van Jezus zo slecht nog niet denk ik. Maar deze vorm van discipline, van discipelschap, die gun ik ons allemaal. Dat wij onszelf niet met allerlei regeltjes in proberen te dekken. Maar dat je soms ook gewoon radicaal durft te gaan voor het goede. Niet voor wat jij denkt dat goed is – dan blijf je in je comfortzone – maar voor wat je gezegd wordt wat goed voor je is.

In feite zat deze man opgesloten in zichzelf. Hij had geen eens meer oog voor de armen die hij zou kunnen helpen. Echte discipline komt altijd omdat er een ander is, naar wie we willen luisteren, die ons uitdaagt, die ons motiveert en boven onszelf uit doet stijgen. Die ander is voor mij God, maar dat kan ook je collega zijn, of je geliefde thuis. Die A/ander voor wie je het doet, voor wie je door het vuur gaat.

Met die gedachte luisteren we naar:

Muziek Guus Meeuwis – Dat Komt Door Jou

Kaarsjes
Muziek: Now We Are Free (Uit: “Gladiator”)
We steken kaarsen aan als gebaar van meeleven, liefde, herinnering, hoop, troost. En ik geloof dat God dat ziet en er het Zijne mee doet.
Voor thuis, waar jij en ik gemist worden, om kracht en liefde.
Voor Afghanistan, om vrede en recht in dit verscheurde land.
Voor alle collega’s op missie, dat zij bewaard blijven en hun werk vruchtbaar is.

Gebed – Onze Vader

Uitsmijter Alex Roeka – Zingen In De Storm
Ook buiten je comfortzone willen werken. En open staan voor wat je dacht wat onmogelijk was. Dat is discipline. Zo zingt Alex Roeka daarover in Zingen In De Storm.

Zegen
Laten Gods vrede en de rust van dit moment je lang bij mogen blijven.

Dit bericht kan informatie bevatten die niet voor u is bestemd. Indien u niet de geadresseerde bent of dit bericht abusievelijk aan u is toegezonden, wordt u verzocht dat aan de afzender te melden en het bericht te verwijderen. De Staat aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade, van welke aard ook, die verband houdt met risico’s verbonden aan het elektronisch verzenden van berichten.

This message may contain information that is not intended for you. If you are not the addressee or if this message was sent to you by mistake, you are requested to inform the sender and delete the message. The State accepts no liability for damage of any kind resulting from the risks inherent in the electronic transmission of messages.

Smile!


Bezinningsdienst 2-2-2018 in de Lion’s Rock Chapel

Koffie en muffins
Muziek: Frank Sinatra – Fly Me To The Moon

Welkom en thema
Je kunt mensen niet verplichten om de hele dag met een glimlach rond te lopen en tegen iedereen vriendelijk te zijn. Soms helpt het iemand eraan te herinneren: lach er maar om! Smile. Maar niet alle dagen zijn zo vrolijk. En niet om alles valt te lachen. Maar een stukje zorg en menselijkheid doet dan wonderen. En dat hebben we allemaal in ons, genoeg om het donker te laten verdwijnen. Die belofte zit in het lied May It Be van Enya (slot van LOTR 1).

Theme-song Enya – May It Be

Bijbelverhaal 2 Samuel 9
Wat een beetje vriendelijkheid en zorg voor een mens kan betekenen, daarover gaat dit verhaal over koning David uit 1000 v.Chr. David is net koning geworden over Israël, nadat de vorige koning Saul en zijn zoon Jonathan in de oorlog gesneuveld zijn.

‘Op een dag vroeg David zich af: ‘Zou er nog iemand over zijn van de familie van Saul? Als dat zo is, dan zal ik die persoon goed behandelen. Want dat heb ik aan Jonatan, de zoon van Saul, beloofd.’ David wist dat er een dienaar was die altijd voor de familie van Saul gewerkt had. Zijn naam was Siba.
David liet hem bij zich komen en vroeg: ‘Ben jij Siba?’ ‘Ja, koning, dat ben ik,’ zei Siba. ‘Wat kan ik voor u doen?’ David vroeg: ‘Is er nog iemand over van de familie van Saul? Als dat zo is, dan zal ik die persoon goed behandelen. Ik zal hem behandelen zoals God het wil.’ Siba antwoordde: ‘Er is nog een zoon van Jonatan. Hij heet Mefiboset, en hij kan niet goed lopen.’ ‘Waar is hij?’ vroeg David. Siba zei: ‘Hij woont in het huis van Machir, de zoon van Ammiël. Dat is in de stad Lo-Debar.’
David liet Mefiboset ophalen uit het huis van Machir in Lo-Debar. Mefiboset knielde en maakte een diepe buiging voor David. ‘Ben jij Mefiboset?’ vroeg David. ‘Ja, koning, dat ben ik,’ zei Mefiboset. ‘Wat kan ik voor u doen?’ David zei: ‘Je hoeft niet bang te zijn. Ik zal je goed behandelen. Want je vader Jonatan was mijn vriend. Ik zal je het land van je grootvader Saul teruggeven. En vanaf nu zul je altijd samen met mij eten.’ Mefiboset maakte weer een diepe buiging. Hij zei: ‘Waarom bent u zo goed voor mij? Ik ben niet meer waard dan een dode hond.’
Toen riep David Siba bij zich, en zei tegen hem:
‘Alles wat van Saul en zijn familie was, geef ik aan zijn kleinzoon Mefiboset. Siba, jij moet samen met je zonen en je knechten op zijn land werken. En je moet hem helpen bij de oogst. De opbrengst is voor Mefiboset, zodat hij ervan kan leven. En Mefiboset zal vanaf nu samen met mij eten.’ Siba antwoordde: ‘Zoals u wilt, mijn koning. Zo zal het gebeuren.’ Vanaf dat moment werkte Siba met zijn vijftien zonen en twintig knechten voor Mefiboset.
Mefiboset en zijn zoontje Micha gingen bij het paleis van koning David wonen. Mefiboset werd behandeld alsof hij een zoon van de koning was. Hij woonde in Jeruzalem en ging altijd bij koning David eten. Mefiboset kon niet goed lopen.’

Muziek Janne Schra – Speak Up
Mefiboset noemt zichzelf ‘een dode hond’, vindt niet dat hij iets voorstelt. David nodigt hem uit niet bang te zijn, ziet in hem een koningszoon. Dat je er als mens mag zijn, zonder angst, bezingt Janne Schra in Speak Up.

Mijmering Smile!
Wat David hier doet is natuurlijk ontzettend stom. Wat je normaal gesproken in het Oude Nabije Oosten doet als je als koning aan de macht komt, is: alle andere troonprecedenten uitschakelen en executeren. Zeker van een Koninklijke familie die aan de kant gezet is. Als je gaat voor de macht dan is dat het verstandigste om te doen, wil je tenminste aan de macht blijven. Poetin doet het nog steeds zo: Navalny die mee wil doen aan de presidentsverkiezingen wordt om de haverklap gearresteerd, en ik sta er niet gek van te kijken als hem een keer ‘iets overkomt’.
Zo berekenend zijn jij en ik in het dagelijks leven hopelijk niet. Maar vast staat: zodra mensen aan hun eigen belang gaan denken, dan verdwijnt de glimlach uit hun leven. Dan blijft alleen de zelfvoldane grijns over.

Het is dus werkelijk verbazingwekkend wat David hier doet. Waarom doet hij dit? David had een bijzondere vriendschap met Jonathan, de gesneuvelde kroonprins, en zij hadden elkaar beloofd voor elkaar en hun familie te zorgen. Het is mooi dat David zich daaraan houdt. Want beloofd is beloofd. Maar we weten allemaal dat je je taken en verantwoordelijkheden op verschillende manieren uit kan voeren. Als je je daartoe beperkt, kan niemand je iets kwalijk nemen. Maar wordt het leven daar mooier van? Van enkel doen wat je moet doen?

Niemand verplicht David zo ver te gaan in zijn vriendelijkheid en zorg dat hij Mefiboset dagelijks aan zijn tafel te eten vraagt. Toch gaat hij voor die maximale vervulling van zijn belofte aan Jonathan. Hij zorgt zelfs dat Mefiboset al de familie-bezittingen terug krijgt, terwijl David die eigenlijk als nieuwe koning voor zichzelf op had kunnen eisen. Ik vind het ontroerend om te lezen, zeker omdat Mefiboset ook nog lichamelijk gehandicapt is. Van een leven weggestopt in een hutje op het platteland naar een leven in een paleis, dat gun je iedereen, maar zeker hem.

Er valt van te leren dat ethiek, dat wat het leven goed maakt, vrolijk, een glimlach, niet in regels te vatten is.
En dat je dat ook niet moet willen. Voor ons militairen is dat leerzaam: wij proberen veel in dienstvoorschriften, regelgeving en doctrine te vatten. En daarmee krijg je wel een geoliede machine (hoop je…), maar nog geen goed mens, nog geen goed leven. Aan het begin van het verhaal zegt David tegen de knecht Siba: ‘Ik zal hem behandelen zoals God dat wil.’ Dat heeft David volgens mij goed begrepen. God is niet iemand die ons allerlei dingen verbiedt, geen beperkende factor, maar iemand die onze ogen opent voor de grenzeloze mogelijkheden om goed te doen, om vriendelijk te zijn, om een glimlach te brengen in het leven van die ander die op je pad komt.

De enige grens daaraan is je eigen voorstellingsvermogen. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar ik heb dan telkens weer dit soort Bijbelverhalen nodig, inspiratie van God zelf, om me de ogen te openen. Want ik haal dit niveau nog lang niet. Dit verhaal brengt echter al wel een glimlach op mijn lippen, want er is blijkbaar méér mogelijk dan je denkt… En: die glimlach met die openheid, dat lijkt me voor ons allen een heel goed begin.

Muziek Di-RECT – With A Little Help
Dit liedje gaat over het kleine gebaar, misschien enkel een bemoedigende glimlach, dat een groot verschil kan maken voor een ander.

Kaarsjes
Muziek: Yann Tiersen – Valse d’Amelie (piano version)
Voor thuis, waar jij en ik gemist worden, om kracht en liefde.
Voor Afghanistan, om geloof op een betere toekomst.
Voor alle collega’s op missie, dat zij bewaard blijven en hun werk vruchtbaar is.

Gebed – Onze Vader

Uitsmijter Herman van Veen – Ik ben vandaag zo vrolijk
Om met een glimlach te sluiten, luisteren we naar Ik ben vandaag zo vrolijk J.

Zegen
Laten Gods vrede en de rust van dit moment je lang bij mogen blijven.

Dit bericht kan informatie bevatten die niet voor u is bestemd. Indien u niet de geadresseerde bent of dit bericht abusievelijk aan u is toegezonden, wordt u verzocht dat aan de afzender te melden en het bericht te verwijderen. De Staat aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade, van welke aard ook, die verband houdt met risico’s verbonden aan het elektronisch verzenden van berichten.

This message may contain information that is not intended for you. If you are not the addressee or if this message was sent to you by mistake, you are requested to inform the sender and delete the message. The State accepts no liability for damage of any kind resulting from the risks inherent in the electronic transmission of messages.

Kalm an!

Bezinningsdienst L.R. Chapel (26 januari 2018)

Koffie en muffins
Muziek: Velvet Underground – Sunday Morning

Welkom en thema
Kalm an! Deze bezinningsdienst is een oefening in even stil zitten en nadenken vóór we weer aan de slag gaan. Want daar houden we van: Opruimen, verbeteren, plannen, perfectioneren, beveiligen. Maar kom je met hard werken altijd verder? Soms wel. En soms is het beter om niets te doen, te aanvaarden wat er gebeurt. Over die keuze – dat geduld – hebben we het deze morgen. En daarover zingt Lost Frequencies in Reality.

Theme-song Lost Frequencies – Reality

Uit het leven van NN
De muziek: Marco & Jada Borsato – Samen voor altijd

Bijbelverhaal Evangelie van Matteüs 13:24-43
Jezus was een geliefd rondtrekkend spreker in zijn dagen. Bij het gewone volk in ieder geval, omdat hij veel verhalen vertelde uit het leven gegrepen, ‘gelijkenissen’, met een dubbele bodem. Één daarvan lees ik jullie voor, die volgens mij over ‘geduld’ gaat.
‘Jezus gaf nog een voorbeeld aan de mensen. Hij zei: ‘Gods nieuwe wereld lijkt op een boer die goed zaad strooit op zijn land. ’s Nachts, als iedereen slaapt, komt de vijand van de boer. De vijand zaait onkruid tussen het koren en gaat dan weer weg. Het koren komt op en groeit. Maar tegelijk komt ook het onkruid op. De knechten van de boer gaan naar hem toe. Ze zeggen: ‘U hebt toch goed zaad op het land gestrooid? Waar komt al dat onkruid dan vandaan?’ De boer zegt: ‘Dat heeft de vijand gedaan.’ De knechten vragen: ‘Wilt u dat we het onkruid weghalen?’ Maar de boer zei: ‘Nee, want als je het onkruid weghaalt, dan trek je ook het koren uit de grond. Laat het koren en het onkruid maar allebei groeien tot de tijd van de oogst. Dan laat ik mijn mannen eerst het onkruid van het land halen. Dat moeten ze bij elkaar binden en in brand steken. Daarna kunnen ze het koren naar mijn schuur brengen.’’ …
Jezus stuurde de mensen weer weg en ging naar huis. De leerlingen kwamen bij hem en vroegen: ‘U gaf het voorbeeld van het onkruid op het land. Wilt u ons ook uitleggen wat het betekent?’ Jezus zei: ‘De man die het goede zaad op het land strooit, dat is de Mensenzoon. Het land, dat is de wereld. Het goede zaad, dat zijn de mensen die horen bij Gods nieuwe wereld. Het onkruid, dat zijn de mensen die bij de duivel horen. De vijand die het onkruid zaait, dat is de duivel. De tijd van de oogst, dat is het einde van de wereld. En de mannen op het land, dat zijn de engelen. Het onkruid wordt van het land gehaald en verbrand. Dat is wat er gebeurt bij het einde van deze wereld. Dan stuurt de Mensenzoon zijn engelen op weg. Zij halen alle slechtheid weg uit de wereld, alle mensen die steeds maar weer gedaan hebben wat God niet wil. Die mensen worden in een brandende oven gegooid. Daar huilen ze van ellende en spijt. Maar alle mensen die Gods wil gedaan hebben, zullen gelukkig zijn. Ze zullen leven in de nieuwe wereld van hun Vader. Laat dat goed tot je doordringen!’’

Muziek Anouk – You & I
De tijd nemen om te laten rijpen wat echt belangrijk is. Zeker als het over de liefde gaat, kun je niet alles ‘nu’ willen hebben. Daarover zingt Anouk in You & I. ‘I will wait a lifetime’.

Mijmering Kalm an!
Bij ons vorige huis hadden we een groot grasveld dat ik netjes bij probeerde te houden. Maaien, bemesten, kanten steken. De paardenbloemen stak ik er netjes met wortel en al uit. En toch kwamen ze elke keer terug. Ik vroeg me af hoe dat kwam, tot ik op een dag de boer naast onze tuin het gras in het weiland zag maaien en schudden. Enorme wolken paardenbloemparachutetjes vlogen door de lucht en bedekten onze tuin. Probeer dan maar eens kalm te blijven… Een moderne versie van het verhaal dat Jezus vertelde. Toepasbaar op vele vele situaties in ons dagelijks leven.

Het is heel herkenbaar dat die knechten meteen aan de slag willen als ze constateren dat er onkruid op de akker groeit. Ze staan te popelen: ‘Wilt u dat we het onkruid weghalen?’ Die hands on mentaliteit is ook kenmerkend voor ons militairen. Als er een probleem is, gaan we gelijk aan de slag, plannen maken. Op één of andere manier kunnen wij mensen er slecht tegen als dingen niet kloppen, niet af zijn, niet werken, als mensen om ons heen steken laten vallen of disfunctioneren. Daar ergeren we ons aan. Geduld is dan even op de rem gaan staan in jezelf.

In dit geval zou het uittrekken van het onkruid de zaak alleen maar verergeren zegt de boer. Bij het opkomen van koren en onkruid zijn ze met de wortels in elkaar gegroeid en het uitrekken van de één betekent het einde van de ander. Direct ingrijpen en handelen is niet altijd het beste, sommige mensen kun je beter de tijd geven, sommige zaken kun je beter zo laten. Misschien geldt dat ook wel voor de situatie hier in Afghanistan: ‘terroristen uitroeien’ is wellicht geen goede lange termijn strategie… Let wel: dat wil niet zeggen dat je alles maar prima moet vinden en accepteren, alsof alles goed is. Heel duidelijk blijft hier onderscheid gemaakt worden tussen koren en onkruid, tussen goed en kwaad. Onkruid blijft onkruid en heeft geen bestaansrecht. Geduld betekent zeker geen onverschilligheid.

Het betekent wel oog hebben voor een breder perspectief, voor langere termijn, lange lijnen. Er komt wel een keer een eindoordeel zegt Jezus, helemaal aan het einde der tijden. Dan valt een definitieve scheiding, dan wordt het kwaad voor eens en altijd weggedaan. Die voorstelling van zaken vind je misschien ouderwets (of misschien zelfs wel beangstigend), maar ik vind het altijd wel troostend en ontspannend: uiteindelijk zal alleen het goede mogen blijven bestaan, ooit komt het echt goed. Dat gaat ons mensen niet lukken, maar God zelf zorgt daarvoor. Om echt geduld te leren, hebben wij zo’n groot perspectief nodig, denk ik. Dit perspectief wat Jezus biedt, of een ander. Hoe kun je anders leven in een wereld die van onrecht en gebrokenheid uit elkaar valt?

In dit verhaal zijn wij mensen uitdrukkelijk niet degenen die moeten oogsten of oordelen moeten vellen, wij zijn het koren of het onkruid of misschien moet dat nog blijken? ‘mensen die horen bij Gods nieuwe wereld’ (goede mensen) of ‘mensen die bij de duivel horen’ (slechte mensen). Als zodanig is het natuurlijk een aansporing om ‘een goed mens te zijn’. Maar het is ook een oproep tot bescheidenheid: geduld hebben wil ook zeggen dat jij en ik van onderop misschien niet het overzicht hebben. Wij zijn God niet, wij zijn maar mensen. Geduld wil zeggen dat ik ‘duld’, aanvaard en verdraag dat onze werkelijkheid voorlopig nog niet ideaal is, dat ik ook zelf nog niet perfect bent, dat ook anderen fouten mogen maken. En tegelijk de hoop vasthoud dat het hierbij niet zal blijven.

Muziek The Beatles – Let It Be
Over verdragen en aanvaarden zingen de Beatles ‘let it be’

Kaarsjes
Muziek: Chopin – Nocturne nr. 20
We steken kaarsen aan om te uiten waar we naar verlangen. Een soort gebed zonder woorden. Waarvan ik geloof dat God het ziet en er het Zijne mee doet.
Voor thuis, waar jij en ik gemist worden, om geduld en kracht.
Voor Afghanistan, om geloof op een betere toekomst, dat waar onkruid is ook koren groeit.
Voor alle collega’s op missie, dat zij bewaard blijven en hun werk vruchtbaar is.
Ik nodig jullie uit ook je eigen kaarsje aan te steken. En in stilte wat te mijmeren over thuis, over jezelf, over geduld.

Gebed – Onze Vader

Uitsmijter Johny Cash – I Won’t Back Down
Geduld is niet soft. Het heeft ook iets stevigs, iets hardnekkigs, hopelijk heb je dat opgepikt. Het uithouden en volhouden in niet ideale omstandigheden, daarover zingt Johny Cash in I won’t back down.

Zegen
Laten Gods vrede en de rust van dit moment je lang bij mogen blijven.

Dit bericht kan informatie bevatten die niet voor u is bestemd. Indien u niet de geadresseerde bent of dit bericht abusievelijk aan u is toegezonden, wordt u verzocht dat aan de afzender te melden en het bericht te verwijderen. De Staat aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade, van welke aard ook, die verband houdt met risico’s verbonden aan het elektronisch verzenden van berichten.

This message may contain information that is not intended for you. If you are not the addressee or if this message was sent to you by mistake, you are requested to inform the sender and delete the message. The State accepts no liability for damage of any kind resulting from the risks inherent in the electronic transmission of messages.

Beveiligd: Nieuwsbrief (6)

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in: