Beveiligd: Nieuwsbrief (3)

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

In verwachting…

Bezinningsdienst Lion’s Rock Chapel (4)

15-12-17 //ds. T. de Ridder

Koffie en muffins (Muziek: U2 – I still haven’t found)

Welkom en thema

De Adventsperiode gaat over ‘in verwachting’ zijn. Heel letterlijk, omdat Kerst draait om een geboorte, de geboorte van Jezus. Die redder en de redding van de wereld laten echter nogal op zich wachten… Ook figuurlijk gaat deze periode dan ook over ‘verwachting’, het wachten op beloften die in vervulling gaan, het oefenen van vertrouwen ook als het lang duurt, als je vertrouwen soms beschaamd wordt en op de proef gesteld. En kennen we dat niet allemaal? Toch ontkom je er niet aan, altijd zul je een ander nodig hebben, iemand op wie je kunt rekenen, iemand die het waard is om op te wachten en te vertrouwen. Daarover zingt De Dijk – Ik kan het niet alleen

Theme-song De Dijk – Ik kan het niet alleen

Uit het leven van NN

Luisteren: Willy Albert – Glimlach van een kind

Bijbelverhaal: Genesis 12:1-9

Ik lees jullie voor een 4000 jaar oud verhaal, het begin van het verhaal uit de Bijbel over Abram, die wel “de vader van alle gelovigen” wordt genoemd. Voor joden, christenen en moslims is Abram degene met wie alles begonnen is, een voorbeeld voor wat het betekent vol vertrouwen/in verwachting in het leven te staan:

‘De Heer zei tegen Abram: ‘Ga weg uit je eigen land en ga weg van je familie. Ik zal je zeggen naar welk land je moet gaan. Ik zal je zo veel nakomelingen geven dat ze een groot volk worden. Ik zal je rijk en gelukkig en beroemd maken. Jij zult ook anderen gelukkig maken. Als de volken op aarde elkaar geluk toewensen, zullen ze zeggen: ‘Ik hoop dat je net zo gelukkig wordt als Abram.’ Ik zal goed zijn voor de mensen die goed zijn voor jou. De mensen die jou slecht behandelen, die zal ik straffen.’

Abram deed wat de Heer gezegd had. Hij ging weg uit Charan. Hij was toen 75 jaar oud. Hij nam zijn vrouw Sarai en zijn neef Lot mee. En ze namen alles mee wat ze hadden, ook hun slaven en slavinnen. Ze gingen op weg naar het land Kanaän.

Abram en zijn familie kwamen in Kanaän, waar in die tijd de Kanaänieten woonden. Ze reisden door tot de eik van More bij de stad Sichem. Daar zag Abram de Heer. De Heer zei:

‘Ik zal dit land aan jouw nakomelingen geven.’ Toen bouwde Abram daar een altaar voor de Heer.

Abram ging verder naar de bergen bij de stad Betel. Tussen Betel en Ai zette hij zijn tenten op. Ook daar bouwde hij een altaar, en hij bad tot de Heer. Abram ging steeds verder. Hij trok van de ene plaats naar de andere, tot in de Negev-woestijn.’

Mijmering

Lieve mensen,

Geloof jij zomaar iemand die jou gouden bergen beloofd? Abram wel, lazen we. In best wel extreme mate. Enkel omdat hij een stem hoort. De stem van God. Die hem van alles beloofd: Een compleet gelukspakket. Wie wil dat nu niet? In feite zijn wij daar allemaal naar onderweg, net als Abram, via onze eigen wegen. Ergens verwachten we dat: dat er een weg is naar het ware geluk. Maar welke stem, welke wegwijzer moet je volgen?

Zou ik deze stem die Abram hoort geloven? Ik denk het niet. Wij leven toch een beetje in de tijd van ‘eerst zien en dan geloven’. Zeker als je bedenkt dat Abram een land beloofd krijgt, waar ook gewoon andere mensen wonen. Tot op de dag van vandaag is dat nog steeds de bron van conflict in Palestina.

En daarnaast: in het Bijbelverhaal hiervóór wordt verteld dat Sarai, Abrams vrouw, onvruchtbaar is gebleken. Hoezo dan een land, kinderen en een groot volk?

Daar loopt Abram dan te wachten in Kanaän. Komt er nog wat van? Moeilijk is het als je in je leven beschaamd bent in je vertrouwen in anderen. Als het nakomen van beloften op zich liet wachten. Het is verleidelijk dan te denken: ‘Ik ga niet meer op anderen rekenen.’ ‘Verwacht maar niets, dan valt het altijd mee.’

Toch, zo zitten wij als mensen denk ik ten diepste niet in elkaar. Niemand kan zonder een ander. Niemand wíl zonder anderen. Dat kan al niet als je ter wereld komt. Dan wordt er voor je gezorgd (als het goed is…) en dan kweek je basisvertrouwen. Dat heeft ook een spirituele dimensie: Het verlangen naar en de verwachting van geluk en liefde zijn onstilbaar. Te groot om in dit leven gestild te worden, het overstijgt de menselijke mogelijkheden. Misschien is het dat wel wat Abram over de streep trok, hem naar deze stem van God deed luisteren. Een diep besef afhankelijk te zijn, niet anders te kunnen dan vertrouwen en verwachten.

Niet dat Abram geen keus had. Dat had hij wel. Hij had ook thuis kunnen blijven. Daar zit een keuze-moment voor ons allemaal. Op ons allemaal komen stemmen af die zeggen ‘Doe dit, doe dat en je wordt gelukkig.’ Reclames om spullen te kopen, spelen erop in. Politici beloven van alles. Familie en vrienden praten op je in. Beelden uit films en tijdschriften spiegelen je het goede leven voor.

Niemand van ons kan zich daaraan onttrekken, allemaal hechten we min of meer geloof aan sommige stemmen.

Dit verhaal zegt vandaag: ‘Verwacht het ware geluk van God, net als Abram.’ De keus is echter aan jezelf: van wie verwacht je het? Van wie, ja. Het gaat immers niet om het resultaat (de ‘rijkdom’), maar om de relatie. Met wie durf jij het te wagen? Wie is het waard om op te wachten, je vertrouwen op te stellen. Want als er een recept voor geluk is, dan is dat het antwoord. Dan heb je dat te verwachten van die ander, die ander die met jou meegaat.

Muziek: Mumford & Sons – I will wait

Abram is bereid te wachten, omdat hij God vertrouwt. Die relatie geeft de doorslag. Zo zingt ook Mumford & Sons over de liefde: I will wait for you.

Kaarsjes (Muziek: Agnes Obel – Brother Sparrow)

Kaarjes aansteken, bidden, het zijn bij uitstek gebaren vol verwachting, van afhankelijkheid, van uit handen geven. Ik doe dat in het geloof dat God dit ziet en daar het Zijne mee doet.

Voor thuis, waar jij en ik gemist worden, om kracht om te wachten.

Voor Afghanistan, om de verwachting van een betere toekomst.

Voor alle collega’s op missie, dat zij bewaard blijven en hun werk vruchtbaar is.

Ik nodig je uit in stilte ook zelf een kaarsje aan te steken. De stilte kun je gebruiken om te denken of te bidden.

Gebed (Onze Vader)

Uitsmijter: Sting – Whenever I say your name

Zegen

Laten Gods vrede en de rust van dit moment je lang bij mogen blijven.

Dit bericht kan informatie bevatten die niet voor u is bestemd. Indien u niet de geadresseerde bent of dit bericht abusievelijk aan u is toegezonden, wordt u verzocht dat aan de afzender te melden en het bericht te verwijderen. De Staat aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade, van welke aard ook, die verband houdt met risico’s verbonden aan het elektronisch verzenden van berichten.

This message may contain information that is not intended for you. If you are not the addressee or if this message was sent to you by mistake, you are requested to inform the sender and delete the message. The State accepts no liability for damage of any kind resulting from the risks inherent in the electronic transmission of messages.

Dream Big


Bezinningsdienst Lion’s Rock Chapel (3)
8-12-17 // ds. Teun de Ridder

Koffie en muffins (Muziek: Demi Lovato – Don’t Forget)

Welkom en thema
Deze 2e Adventsweek wil ik het met jullie hebben over dromen, gróte dromen. Over de toestand hier wordt je snel cynisch. Durf je nog te dromen over vrede, goedheid, liefde en recht? In de wereld en in je eigen leven? Of zijn dromen bedrog? Stef Bos zingt erover in “Is dit nu later”.

Theme-song: Stef Bos – Is dit nu later?

Uit het leven van: NN
Op dit punt in de bezinningsdiensten laat ik één van ons aan het woord laten over een song die veel betekent in zijn/haar leven. Dat is heel persoonlijk en kwetsbaar.
Luisteren: Herman van Veen – Kyrie eleison

Bijbelverhaal: Evangelie van Lukas 1:5-25
Blijven dromen, openstaan voor het onverwachte, voor méér dan jezelf voor mogelijk hield. Dat is op zijn zachtst gezegd: een uitdaging. Daar gaat dit Bijbelverhaal over, dat speelt exact een jaar voor de geboorte voor Jezus.
‘Toen Herodes koning was van Judea, was er een priester die Zacharias heette. Hij hoorde bij de priestergroep van Abia. Zijn vrouw heette Elisabet. … Zacharias en Elisabet waren eerlijke mensen die zich heel precies hielden aan alle wetten van God. Ze waren al oud. En ze hadden geen kinderen, omdat Elisabet die niet kon krijgen.
Op een keer was de priestergroep van Zacharias aan de beurt om in de tempel te werken. … Opeens zag Zacharias een engel van de Heer. … Zacharias schrok en werd bang. Maar de engel zei: ‘Je hoeft niet bang te zijn, Zacharias. God heeft naar je gebed geluisterd. Je vrouw Elisabet zal een zoon krijgen. Je moet hem Johannes noemen. Je zult blij en gelukkig zijn, en zijn geboorte zal veel mensen blij maken. Want hij zal een belangrijke dienaar van God zijn. … En hij zal slechte mensen leren om goed te leven. Zo zal hij het volk van Israël klaarmaken voor de komst van de Heer.’
Zacharias zei tegen de engel: ‘Hoe weet ik of dat waar is? Ik ben al oud, en mijn vrouw ook.’ Toen zei de engel: ‘Ik ben de engel Gabriël. Ik ben altijd dicht bij God. En nu heeft God mij gestuurd om je dit goede nieuws te vertellen. Maar jij gelooft niet wat ik je verteld heb. Daarom zul je niet meer kunnen praten tot de dag dat het gaat gebeuren.’ …
Toen Zacharias klaar was met zijn werk in de tempel, ging hij naar huis. Kort daarna werd Elisabet zwanger. …’
Mijmering
Van Zacharias en Elisabeth wordt hier gezegd dat het eerlijke, goede mensen zijn. Vrome mensen, op de goede manier, voorbeeldig. Zo zeggen wij ook graag van onszelf dat we goed proberen te leven, goed proberen te zijn. Of we nu wel of niet gelovig zijn. En toch hebben deze beste mensen een verdriet in hun leven. Ze kunnen geen kinderen krijgen. In het Oude Midden Oosten, is dat zo’n beetje een vloek. Kinderen, zeker zonen, zijn alles: van je status tot je oudedagvoorziening. Maar hoe goed we ook zijn , hoe hard we ook werken, sommige idealen, dromen, zijn niet altijd ‘maakbaar’. Wat doe je dan? Geef je die dan op?
Dit verhaal staat hier symbool voor de situatie van ‘onvruchtbaarheid’ of ‘cynisme’ in hun tijd. Het land Israël wordt voor de geboorte van Jezus al 40 jaar overheerst door de harde hand van de Romeinen. Daarvóór door Alexander de Grote. Dáárvoor de Perzen, de Babyloniërs, de Assyriërs. De mensen verliezen na al die jaren van oorlog en onderdrukking hun geloof in de dromen van vrede, recht en stabiliteit. Misschien wel net zoals hier in dit land. Dromen van en geloven in vrede, wie durft dat nog? Honderden jaren geleden is er ooit door God, bij monde van de profeten, de geboorte van een Redder, een nieuwe Koning beloofd, die ervoor zou gaan zorgen. Jaja.
En dan staat Zacharias daar op een dag in de tempel en hoort woorden van een boodschapper van God, van een engel. Dat die nieuwe tijd op aanbreken staat, te beginnen met de geboorte van een zoon voor hem en zijn vrouw. Droom lekker verder… Het gaat er bij Zacharias gewoonweg niet meer in. Hij zit op slot, zijn dromen zijn in duigen gevallen. Toch wordt Elizabet wel degelijk zwanger!
Daarvan valt voor ons te leren dat we niet te snel moeten roepen dat iets onmogelijk is. Daarmee bedoel ik niet onze beruchte ‘can do’-mentaliteit. Ik bedoel iets wat nog verder gaat dan dat. Ik bedoel, zoiets als liefde. Echte liefde tussen 2 mensen die van elkaar gaan houden. Dat is niet maakbaar. Dat ontvang je als geschenk, dat overkomt je. En eigenlijk is dat zo voor alle mooiste dingen in het leven, ja voor het leven zelf.
Voordat je de deur naar je dromen dicht doet, voordat je cynisch wordt, je terugtrekt op jezelf en je eigen kringetje, niet meer durft vertrouwen op anderen of op de toekomst. Bedenk dan dat wij maar heel beperkt zijn in ons begrip, in onze kennis. Het geloof in God betekent voor mij een oefening in bescheidenheid en openheid: Weet ik veel wat er allemaal wel of niet kan in deze wereld? Denk niet te snel dat iets onmogelijk is. Per definitie is voor God niets onmogelijk. Maar ook als je niet in God geloofd, ook als er misschien álle reden tot cynisme is, gun een ander het laatste woord maar.
Laat je inspireren door goedheid, hoop, vertrouwen, recht en vrede. Grote woorden, grote dromen. Als wij deze dromen, voor onszelf en de wereld, niet kunnen ‘maken’, wil dat niet zeggen dat ze niet uit kunnen komen. Zo verrassend is het leven wel.

Muziek: Brooke Fraser – Flags
Een liedje wat realistisch is over hoe het meestal gaat in deze wereld. Je moet je ogen daarvoor niet dichtdoen. Maar droom dan verder met je ogen open.

Kaarsjes (Schubert – Träumerei)
Dat voor ons niet alles maakbaar is, dat we sommige dingen uit handen moeten geven. Maken we zichtbaar in kaarsjes en gebed, waarmee we onze dromen zichtbaar maken. Ik doe dat in het geloof dat God dit ziet en daar het Zijne mee doet:

  • Voor thuis, waar jij en ik gemist worden, om kracht en liefde.
  • Voor dit land, om geloof op een betere toekomst.
  • Voor alle collega’s op missie, dat zij bewaard blijven en hun werk vruchtbaar is.

Ik nodig je uit in stilte ook zelf een kaarsje aan te steken. De stilte kun je gebruiken om te denken of te bidden.

Onze Vader (gebed)

Uitsmijter: Imagine Dragons – Thunder
Soms komen dromen ook gewoon uit. Een liedje vol energie en vreugde over dat geschenk.
Zegen
Laten Gods vrede en de rust van dit moment je lang bij mogen blijven.

Dit bericht kan informatie bevatten die niet voor u is bestemd. Indien u niet de geadresseerde bent of dit bericht abusievelijk aan u is toegezonden, wordt u verzocht dat aan de afzender te melden en het bericht te verwijderen. De Staat aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade, van welke aard ook, die verband houdt met risico’s verbonden aan het elektronisch verzenden van berichten.

This message may contain information that is not intended for you. If you are not the addressee or if this message was sent to you by mistake, you are requested to inform the sender and delete the message. The State accepts no liability for damage of any kind resulting from the risks inherent in the electronic transmission of messages.

Beveiligd: Nieuwsbrief (2)

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Glow in the Dark

Bezinningsdienst Lion’s Rock Chapel (2)

Koffie en muffins (Muziek: Cat Stevens – Morning has broken)

Welkom en thema

Goed dat jullie hier zijn. Ik wens jullie in Gods naam een mooie dienst. De kaars brandt als symbool van al het goede en mooie in ons leven. Voor mij als gelovige bij uitstek daarom ook van de aanwezigheid van Jezus Christus.

Het wordt a.s. zondag de 1e zondag van Advent. Advent is de periode vóór de Kerst: Het kindeke Jezus als Gods beloofde Redder ontvangen, vergt een periode van voorbereiding, van inkeer, van groeiend vertrouwen, van een hernieuwde openheid, van verlangen naar een nieuwe start, naar een leven dat niet immer maar doordraait in het oude liedje. Het leven kan namelijk aardig donker, machteloos of hulpeloos zijn. Vanuit dat donker gaan we in deze dienst naar het licht. We luisteren eerst naar Leonard Cohen, geschreven aan het einde van zijn leven, als het lichtje bijna dooft.

Theme-song: Leonard Cohen – You wan’t it darker

We luisteren eerst naar Leonard Cohen, geschreven aan het einde van zijn leven, als het lichtje bijna dooft. Hij zingt: We kill the flame. Wij zijn het vaak zelf die ons leven donker maken.

Uit het leven van: NN

(Op dit punt in de bezinningsdiensten laat ik één van ons aan het woord over een song die veel betekent in zijn/haar leven en daar luisteren we naar. Dat is heel persoonlijk en kwetsbaar en laat ik daarom hier weg.)

Bijbelverhaal: Handelingen 9:1-9

Ik lees jullie voor een verhaal uit de bijbel over Saulus. Iemand die tegen de lamp loopt, en wie een licht opgaat.

Het speelt zich af ongeveer een jaar nadat Jezus gekruisigd is en opgestaan uit de dood als de Zoon van God. Een deel van de joden gelooft dat, en gelooft dat Jezus dus de Messias is, de Redder en Koning van hun volk. Een groter deel ziet dat als de grootste Godslastering die er bestaat, onder hen Saulus, een vrome jood, die dit soort praatjes zo snel mogelijk de kop in wil drukken:

‘Saulus was nog steeds een gevaar voor de volgelingen van de Heer Jezus. Hij wilde naar de stad Damascus om ook daar naar gelovigen te zoeken. Maar eerst ging hij naar de hogepriester. Hij vroeg of die hem brieven wilde meegeven voor de synagogen in Damascus. Want hij wilde toestemming hebben om alle gelovigen gevangen te nemen en hen naar Jeruzalem te brengen.

Saulus vertrok naar Damascus. Toen hij daar bijna was, straalde er plotseling een licht uit de hemel om hem heen. Saulus viel op de grond en hoorde een stem zeggen: ‘Saulus, Saulus, waarom vervolg je mij?’ Saulus vroeg: ‘Heer, wie bent u?’ De stem zei: ‘Ik ben Jezus. Ik ben degene die jij vervolgt. Sta op en ga de stad in. Daar zal iemand je vertellen wat je moet doen.’

De mannen die met Saulus meereisden, hoorden wel een stem, maar ze zagen niemand. Ze waren zo verbaasd, dat ze niets wisten te zeggen. Saulus stond op van de grond.

Zijn ogen waren open, maar toch kon hij niets zien. De mannen die bij hem waren, pakten zijn hand en brachten hem naar Damascus. Drie dagen lang kon Saulus niets zien. En al die tijd at en dronk hij niet.’

Mijmering

Saulus is net zo iemand als jij en ik: overtuigd van ons eigen gelijk. Hij was geen godsdienstfanaticus of slechterik, maar dacht goed bezig te zijn. Zover als Saulus gaan wij wellicht niet in het vervolgen en opsluiten van mensen die het niet met ons eens zijn. Alhoewel, met onze woorden, houding en gedachten, kunnen wij anderen soms toch ook vrij gemakkelijk aan de kant zetten, uitsluiten of monddood maken.

Natuurlijk is het goed je te laten leiden door wat jij oprecht meent wat goed is. En natuurlijk moet je bestrijden wat jij oprecht denkt dat verkeerd is. Maar je moet dan toch ook af en toe kritisch kijken naar jezelf. Jezelf de vraag stellen: Zit ik wel goed? Heb ik het wel helder of doe ik maar wat?

Dat geldt voor jou en mij persoonlijk. In de Adventstijd zijn dat ook vragen die gaan over ons mensen, over onze wereld en wat wij daarvan maken. Onze wereld draait maar door, en dat is niet zulk goed nieuws. Neem nu alleen al de situatie hier in dit land. Wat zouden we graag zien dat daar een opgaande lijn in zat. Dat er licht is aan het einde van de tunnel voor de mensen hier. Is dat een naïeve gedachte? Is dat mogelijk, voor jezelf, voor de wereld? Of zijn we gedoemd om altijd onze olifantenpaadjes te blijven lopen?

Dit verhaal sluit dat in ieder geval uit. Hoe je ook denkt over die verschijning van Jezus aan Saulus, over die stem uit hemel, over wat hem precies overkomen is. Feit is dat deze man fundamenteel van koers wijzigde, zich “bekeerde” zoals dat zo mooi heet. In het vervolg van zijn leven werd hij één van de grootste zendelingen die overal over Jezus ging vertellen. Ik geloof daarin. Dat dat kan. Dat wij niet enkel ons noodlot, onze voorgeprogrammeerde koers volgen. Maar dat er momenten zijn – momenten van God, zeg ik dan – in deze wereld, in jouw en mijn leven, van licht, van helderheid, van inzicht, van een nieuwe start. Momenten dat je tegen de lamp loopt. Niet altijd prettig, maar toch een hoopvolle gedachte.

Opvallend in dit verhaal is dat de mannen die met Saulus meereizen wel de stem horen, maar niet ‘het licht zien’. Het is blijkbaar geen one size fits all boodschap. Wat dat betreft hebben we allemaal onze eigen momenten nodig, onze eigen weg te gaan. Saulus wordt ook niet de les gelezen, maar krijgt enkel een dringende vraag te horen: ‘Waarom Saulus, vervolg je mij?’ Meer is het niet. Volgens mij is dat een vraag die God ook aan mij stelt, of die je aan jezelf kunt stellen: ‘Waarom doe ik wat ik doe? Waarom ben ik wie ik ben?’

Saulus heeft de tijd daarvoor genomen. 3 dagen. Zulke vragen en veranderingen hebben tijd nodig. Niet gelijk rechtsomkeert mars, maar eerst: rust. Ik hoop dat wij dan allen zo het licht zien in ons eigen leven.

Muziek: Acda & De Munnik – Het Regent Zonnestralen

Zo ziet Herman het licht weer in zijn leven, in het liedje ‘Het Regent Zonnestralen’ van Acda & De Munnik.

Kaarsjes (Muziek: Bach – Orchestral Suite #3: Air on the G-String)

Het licht brengen in ons eigen leven en dat van anderen, doen we hier ook symbolisch door kaarsjes aan te steken, bij wijze van gebaar, en van gebed. Ik doe dat in het geloof dat God dit ziet en daar het Zijne mee doet:

– Voor thuis, waar jij en ik gemist worden, om kracht en liefde.

– Voor Afghanistan, om geloof op een betere toekomst.

– Voor alle collega’s op missie, dat zij bewaard blijven en hun werk vruchtbaar is.

Ik nodig je uit in stilte ook zelf een kaarsje aan te steken. De stilte kun je gebruiken om te denken of te bidden.

Gebed (Het Onze Vader)

Uitsmijter: Ramses Shaffy – Zing, vecht…

Een liedje waarin het doorbreken van het licht geweldig bezongen wordt, hoe het leven van donker totaal licht wordt:

Zegen

Laten Gods vrede en de rust van dit moment je lang bij mogen blijven.

Amen

Dit bericht kan informatie bevatten die niet voor u is bestemd. Indien u niet de geadresseerde bent of dit bericht abusievelijk aan u is toegezonden, wordt u verzocht dat aan de afzender te melden en het bericht te verwijderen. De Staat aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade, van welke aard ook, die verband houdt met risico’s verbonden aan het elektronisch verzenden van berichten.

This message may contain information that is not intended for you. If you are not the addressee or if this message was sent to you by mistake, you are requested to inform the sender and delete the message. The State accepts no liability for damage of any kind resulting from the risks inherent in the electronic transmission of messages.

Beveiligd: Nieuwsbrief (1)

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Beveiligd: Nog niet weg…

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in: